sari-sari store.

misteryoso talaga ang earth nu?

ako. ito na naman. naliligaw.

hindi pala. naiinis. na naman.

oo, na naman.

ang aming pamilya ay nagtataglay ng isang tindahan – sari-sari store, munting handog sa amin ng aking pumanaw na lola ( sa ngalan ng Ama, Anak at Espiritu Santo…Siya Nawa ), at sa hindi maiiwasang dahilan, madalas kong matagpuan ang aking sarili sa tindahang nabanggit. madalas, kaharap ko ang telebisyon, kapit-kamay ang remote control na sa kasalukuyan ay kailangan munang pukpukin bago maisipang gumana, sa kabila’y pumipilas ng kung anong madampot na tsitsirya.

 …

wala lang.

 indi. may konek yan. dahil sa gawain kong iyan ako madalas, as madalas, AS IN MADALAS, akong mainis.

 situation 1

ang ale ay bibili ng happy peanuts. ako, eto, masunurin at pipilas na sana ng happy blue na malimit bilhin, at inakala kong type niya rin gaya ng marami, nang biglang gumatong si ale at sinabing yung maanghang. “ahh, ok.” at inilapag ko na ang hinihingi.

ngunit biglang nagalit, at sinabing – “hindi yan. ito o.” – sabay turo sa happy green. 

P.S. ang kulay green na happy ay “chicken adobo-flavored”

situation no.2

 isang manong gusgusin, hindi ko mawari kong bibili o hihingi ng limos, o kung ‘di naman kaya ay baliw na hihingi ng sigarilyo at sisindian sa maling dulo, ay lumapit at nagtanong…

“totoy, may ice tubig ba kayo?”

sasagot na sana ako ng – “wala po e.” ngunit ang manong ay gumatong at nagsabing

“yung malamig ha.”

may makakapagsabi po ba sakin kung mainit ang iced tubig?

situation no. 3

‘sang bata. dugyot.

kainis.

 “kuya, pabili po ng solo.”

“ano?” – ang naging tugon ko.

“solo po. coke.”

at napaisip ako kung…

“may coke solo na pala. kelan pa?”

marahil. malamang lang. cguro.

bobo ang mga pinoy.

 

kamot pa.

nagpupunas ng mukha mode.

punas* punas* tigil* kamot* pisil*

at may sumirit na likido. madulas. at hindi ku gusto.

kamot* (this time sa ulo.)

san ba galing itong pimple? itong langyang bilog ng mantika? itong umbok na ang sarap paputukin at burahin sa face of the face? itong hindi ku mawari ang purpose sa mukha?

 gusto niya bang maging kasing level ng make-up? e1. paepal, itong pimpol na ito. (sa language ni reyna juana, ‘paopal’.)

aba, at nagsama pa itong taghiyawat [tama ba?] ng mga heads heads, at may variations pa. maasim. ‘they are souring themselves’ – batay sa linggwahe ng isang titser na itago na natin sa pangalang Ms. Esperanza Sabangan, isang organic chemistry teacher.

pero. d ako dapat mabahala. merun na namang pangontra jan e. mga pandutdut sa mukha. liquid. solid. cream. puti. malamig. mabango. refreshing.

…

at ngaun, alam nyu na ang epekto ng desperasyon ng isang taong wulang magawa.

noong nangati ang paa ku. pati pala kamay.

“eto aq ngaun, nakaharap sa monitor, at naghihintay ng kung anumang kabalbalang maaring ipaskil sa aking blog.”

wow. what a cliche.

pero sa totoo lang, yan rin ang mga salitang sumasagi sa aking isipan. wala akong mahugutan ng inspirasyon para magsulat, ng subject kung baga, ng motivation or whatever it is further called.

paano ba kasi magsulat? should I write to humbly express, or simply to impress? dapat bang maging kanosebleed-nosebleed ang grammar, nakakabulol ang pronunciation, antigo na ang bokabularyo? o dapat bang maging panatag, at isulat lang ang nasasaloob, nasasaisip, nararamdaman.

…

ewan.

xenxa na ha. basura ‘tong post na to. kasi naman. la talaga akung ______. (see paragraph 3;parang reading comprehension test)

ayan. wula na ang itch. dapat pala kinamot ku na lang instead of posting. mas productive cguro un. tingin nyu?

hello.

aq.

eto. naliligaw ata. nagtype ng www. at nasobrahan sa w at biglang lumitaw na drop links:

www. wikipedia.com

www.wordpress.com

aun. napindot ku ata. at eto na aq ngaun.

aq ngaun.

aq.